Doe mij maar een Hieneken!

Inmiddels twee maanden verder, heb ik weer wat interessante feitjes over de Nepalese cultuur ontdekt: Nepalese bruiloften, winkelen in Nepal, kerst en de bijzondere namen die ze hier (bij gebrek aan kennis) geven aan sommige drankjes…

When are you going to marry?
Opvallend hier is de omgang tussen mensen. Nepali kennen niet zoiets als ‘personal space’. Mannen lopen hand in hand, omarmd en knuffelen graag met elkaar. Homoseksualiteit is hier een groot taboe, maar wie zal het ooit merken als toch alle mannen al graag aan elkaar zitten? Mannen en vrouwen daarentegen zullen elkaar nooit op straat aanraken. Je ziet hier dus vrijwel nooit jonge stelletjes op straat en om die reden zijn Sacha en ik nog altijd een attractie. Een ‘boyfriend’ of ‘girlfriend’ hebben ze hier niet; je bent single, verloofd of getrouwd. Samenwonen doe je niet voor je getrouwd bent. Doe je dit wel, dan lijdt je groot gezichtsverlies en dat is de grote angst van iedere Nepalees. Aangezien ik toch ook graag gewaardeerd word door de Nepali, ben ik daarom in Nepal zogenaamd verloofd met Sacha. Vaak zijn de eerste vragen die aan ons gesteld worden bij kennismaking: ‘Are you married? No? When are you going to marry?’. Het huwelijk is hier heel belangrijk, iedereen trouwt op jonge leeftijd. Het merendeel heeft een ‘arranged marriage’, wat hier nog heel normaal is. December is de bruiloftenmaand, dus we zien regelmatig een bruiloftsstoet voorbij komen. Opvallend hierbij is dat de bruid altijd verdrietig kijkt omdat ze haar familie verlaat. Ze is min of meer verplicht om de hele dag een moeilijk gezicht te trekken om uiteindelijk samen met haar vriendinnen in huilen uit te barsten! Gek gezicht: een trotse, breed glimlachende bruidegom naast een sip kijkende bruid…

Varen, klimmen, vliegen, rijden
Onze trip naar Pokhara was prachtig! Ik heb er een geweldige 21e verjaardag gehad, vol met slingers, verassingen, lekker eten, cadeautjes, taart en cocktails. Overigens zijn de namen van de cocktails hier zeker benoemingswaardig: Pina Collodo, Bloody Marry (in de ban van het huwelijk?) in plaats van een Bloody Mary, voor een glas Coca Cola moet je een Cock bestellen en je kunt ook hier genieten van een heerlijk helder Hieneken!

We hebben in Pokhara het mooie meer getrotseerd met kayakken, waar we allen totaal geen controle over hadden door de sterke stromingen (de foto spreekt voor zich).

Een berg beklommen om de Peace Pagoda te bezoeken; een tempel op de top van een berg. Overigens hadden we deze klim een beetje onderschat, waardoor we onze guide (een zestienjarige jongen dat met gemak in de brandende zon de berg opklom) halverwege de tocht een taxi hebben laten bellen. De ‘taxichauffeur’ bleek zijn oom te zijn, die in het bezit was van een 36 jaar oude, gouden auto. Het was een helse rit, op een bergweggetje dat eigenlijk geen weggetje genoemd mag worden, waarbij we in de bochten met vaart op de afgrond afreden. En dat natuurlijk allemaal tot groot plezier van de zogenaamde taxichauffeur… Een glas Cock heeft nog nooit zo lekker gesmaakt als op de top van die berg!

Naast deze avonturen zijn we een 1400 meter hoge berg afgerend, om vervolgens een half uur lang te vliegen boven Pokhara. Geweldig! Hoewel we er niet allemaal kotsvrij van afgekomen zijn, was het een prachtige ervaring. Vlak voor de landing deed mijn piloot nog wat stunts, wat hij wat mij betreft de hele vlucht had mogen doen.

Tijdens de acht uur durende busrit op de terugweg heb ik me geen moment verveeld. Zoveel te zien in Nepal! Opvallend waren de slogans op de bussen en vrachtwagens. Slogans als ‘horn please’, want de Nepali toeteren nog niet genoeg. ‘Oh! My God, save me’, wat naar mijn idee inderdaad wel verstandig is om op je vrachtwagen te schilderen gezien het gevaarlijke en chaotische verkeer hier. ‘No fear’, ik geloof het maar al te graag. Maar ook verstandige slogans als ‘Slow drive, long life’, ‘This bus is carrying schoolchildren’ en ‘One Love’, want ze zijn hier groot fan van Bob Marley. De snelheden liggen hier gelukkig niet zo heel hoog. De vrachtwagens rijden allemaal even sloom: ‘speed 40 km’, maar toch zijn er vrachtwagens die zich ‘speed king’ durven te noemen…

Light is business
Ook hier moet er voldoening gegeven worden aan mijn verslaving: winkelen. Helaas is winkelen hier niet zo makkelijk als in Nederland. Over alles, maar dan ook alles, moet onderhandeld worden. Een van onze Nepalese kennissen adviseerde ons zelfs om een achtste (!) van de prijs die ze vragen te betalen. Dus wil je iets kopen, trek er dan maar een half uur voor uit. Want als je iets echt graag wilt, voor een redelijke prijs, dan moet je daar de tijd voor nemen.
Wanneer je een winkel in loopt gaat het licht aan en de muziek uit. Want ‘light is business’, vertelde een wijze verkoopster ons. Dezelfde verkoopster verkocht een armband aan mij voor een derde van de prijs (van 15 naar 5 euro) omdat ik zo ‘cute’ was. Want dat is onze tactiek: Sacha onderhandelt en is daarin heel strikt. Ik kom er halverwege bij staan, houd mijn hoofd een beetje schuin, zet grote ogen op, geef mijn liefste glimlach en roep kreten als ‘aaah come on, if we buy it for that price, then we’re all happy!’. Verkopers en taxichauffeurs blijken gevoelig voor de tactiek te zijn en de reden waarom ik mijn armband toch voor vijf euro kreeg? ‘He’s a difficult boy, so I do it for her, because she is cute’. Wij blij, zij blij.

Happy merry Christmas!
Ik ben een groot fan van de kerstdagen. Ik houd van de sfeer, van de muziek, van het eten, van het samenzijn met de familie, enz. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dan ook een beetje heimwee krijg als ik kerstmuziek luister (wat ik inmiddels elke dag doe, wat Sacha natuurlijk ook en-ig vindt). Gelukkig zien we ook hier een beetje terug van kerst! Sommige winkels en cafés zijn versierd met kitscherige kerstspullen, zo af en toe hoor je kerstmuziek uit een van de vele muziekwinkeltjes en de hippe Nepali hebben een We wish you a merry Christmas-ringtone. We zijn naar een pre-christmas diner geweest in ons favoriete westerse café New Orleans: het restaurant is een soort tuin (je zit dus buiten), vuurkorven, live-muziek, kaarsjes, lekker eten (een viergangen diner voor vijf euro en vijftig hele centen) en zelfs cadeautjes. De obers hebben verjaardags- en kerstmutsen op, overal hangen slingers, ballonnen en kerstmannen. De bomen en planten zijn versierd met gekleurde en knipperende lichtjes. En, jawel, er staat ook een kitscherige, nepkerstboom met rode kerstmanknipperlichtjes!
Dat ze hier het kerstfeest niet helemaal begrijpen bleek wel op Jitske’s verjaardag op twee december. We lunchten op een dakterras en hadden slingers opgehangen en verjaardagsmutsen op. De ober reageerde hier vrolijk op met: ‘Happy merry Christmas!’.

Niet alleen een rits of een mouw
Tenslotte nog een update over de documentaire. Ons filmplan ‘Niet alleen een rits of een mouw’ is af! Nu is het afwachten wat onze stagebegeleider er van vindt. Inmiddels zijn we druk bezig met het in elkaar zetten van een draaiboek, wat een lastige taak is in Nepal omdat de omstandigheden hier vrijwel elke dag veranderen.
Daarnaast moeten we nu ook spotten: de opgenomen beelden terugkijken en daarbij alles uittypen wat je ziet en wat er gezegd wordt, zodat je in de montage makkelijk terug kan bladeren om te zien wat waar gezegd wordt. Stom werk, waar geen einde aan lijkt te komen. Maar onder het genot van een warme chocomelk en met het idee dat ik ook in die tijd lastige academische teksten in het koude Nederland had kunnen lezen, is het best wel te doen.
Tenslotte gaat het filmen natuurlijk ook gewoon door.

Nieuwe foto’s zijn te zien op www.flickr.com/photos/dorienpfauth

Ik wil iedereen alvast een fijne kerst wensen: happy merry Christmas!