Inmiddels twee maanden verder, heb ik weer wat interessante feitjes over de Nepalese cultuur ontdekt: Nepalese bruiloften, winkelen in Nepal, kerst en de bijzondere namen die ze hier (bij gebrek aan kennis) geven aan sommige drankjes…

When are you going to marry?
Opvallend hier is de omgang tussen mensen. Nepali kennen niet zoiets als ‘personal space’. Mannen lopen hand in hand, omarmd en knuffelen graag met elkaar. Homoseksualiteit is hier een groot taboe, maar wie zal het ooit merken als toch alle mannen al graag aan elkaar zitten? Mannen en vrouwen daarentegen zullen elkaar nooit op straat aanraken. Je ziet hier dus vrijwel nooit jonge stelletjes op straat en om die reden zijn Sacha en ik nog altijd een attractie. Een ‘boyfriend’ of ‘girlfriend’ hebben ze hier niet; je bent single, verloofd of getrouwd. Samenwonen doe je niet voor je getrouwd bent. Doe je dit wel, dan lijdt je groot gezichtsverlies en dat is de grote angst van iedere Nepalees. Aangezien ik toch ook graag gewaardeerd word door de Nepali, ben ik daarom in Nepal zogenaamd verloofd met Sacha. Vaak zijn de eerste vragen die aan ons gesteld worden bij kennismaking: ‘Are you married? No? When are you going to marry?’. Het huwelijk is hier heel belangrijk, iedereen trouwt op jonge leeftijd. Het merendeel heeft een ‘arranged marriage’, wat hier nog heel normaal is. December is de bruiloftenmaand, dus we zien regelmatig een bruiloftsstoet voorbij komen. Opvallend hierbij is dat de bruid altijd verdrietig kijkt omdat ze haar familie verlaat. Ze is min of meer verplicht om de hele dag een moeilijk gezicht te trekken om uiteindelijk samen met haar vriendinnen in huilen uit te barsten! Gek gezicht: een trotse, breed glimlachende bruidegom naast een sip kijkende bruid…

Varen, klimmen, vliegen, rijden
Onze trip naar Pokhara was prachtig! Ik heb er een geweldige 21e verjaardag gehad, vol met slingers, verassingen, lekker eten, cadeautjes, taart en cocktails. Overigens zijn de namen van de cocktails hier zeker benoemingswaardig: Pina Collodo, Bloody Marry (in de ban van het huwelijk?) in plaats van een Bloody Mary, voor een glas Coca Cola moet je een Cock bestellen en je kunt ook hier genieten van een heerlijk helder Hieneken!

We hebben in Pokhara het mooie meer getrotseerd met kayakken, waar we allen totaal geen controle over hadden door de sterke stromingen (de foto spreekt voor zich).

Een berg beklommen om de Peace Pagoda te bezoeken; een tempel op de top van een berg. Overigens hadden we deze klim een beetje onderschat, waardoor we onze guide (een zestienjarige jongen dat met gemak in de brandende zon de berg opklom) halverwege de tocht een taxi hebben laten bellen. De ‘taxichauffeur’ bleek zijn oom te zijn, die in het bezit was van een 36 jaar oude, gouden auto. Het was een helse rit, op een bergweggetje dat eigenlijk geen weggetje genoemd mag worden, waarbij we in de bochten met vaart op de afgrond afreden. En dat natuurlijk allemaal tot groot plezier van de zogenaamde taxichauffeur… Een glas Cock heeft nog nooit zo lekker gesmaakt als op de top van die berg!

Naast deze avonturen zijn we een 1400 meter hoge berg afgerend, om vervolgens een half uur lang te vliegen boven Pokhara. Geweldig! Hoewel we er niet allemaal kotsvrij van afgekomen zijn, was het een prachtige ervaring. Vlak voor de landing deed mijn piloot nog wat stunts, wat hij wat mij betreft de hele vlucht had mogen doen.

Tijdens de acht uur durende busrit op de terugweg heb ik me geen moment verveeld. Zoveel te zien in Nepal! Opvallend waren de slogans op de bussen en vrachtwagens. Slogans als ‘horn please’, want de Nepali toeteren nog niet genoeg. ‘Oh! My God, save me’, wat naar mijn idee inderdaad wel verstandig is om op je vrachtwagen te schilderen gezien het gevaarlijke en chaotische verkeer hier. ‘No fear’, ik geloof het maar al te graag. Maar ook verstandige slogans als ‘Slow drive, long life’, ‘This bus is carrying schoolchildren’ en ‘One Love’, want ze zijn hier groot fan van Bob Marley. De snelheden liggen hier gelukkig niet zo heel hoog. De vrachtwagens rijden allemaal even sloom: ‘speed 40 km’, maar toch zijn er vrachtwagens die zich ‘speed king’ durven te noemen…

Light is business
Ook hier moet er voldoening gegeven worden aan mijn verslaving: winkelen. Helaas is winkelen hier niet zo makkelijk als in Nederland. Over alles, maar dan ook alles, moet onderhandeld worden. Een van onze Nepalese kennissen adviseerde ons zelfs om een achtste (!) van de prijs die ze vragen te betalen. Dus wil je iets kopen, trek er dan maar een half uur voor uit. Want als je iets echt graag wilt, voor een redelijke prijs, dan moet je daar de tijd voor nemen.
Wanneer je een winkel in loopt gaat het licht aan en de muziek uit. Want ‘light is business’, vertelde een wijze verkoopster ons. Dezelfde verkoopster verkocht een armband aan mij voor een derde van de prijs (van 15 naar 5 euro) omdat ik zo ‘cute’ was. Want dat is onze tactiek: Sacha onderhandelt en is daarin heel strikt. Ik kom er halverwege bij staan, houd mijn hoofd een beetje schuin, zet grote ogen op, geef mijn liefste glimlach en roep kreten als ‘aaah come on, if we buy it for that price, then we’re all happy!’. Verkopers en taxichauffeurs blijken gevoelig voor de tactiek te zijn en de reden waarom ik mijn armband toch voor vijf euro kreeg? ‘He’s a difficult boy, so I do it for her, because she is cute’. Wij blij, zij blij.

Happy merry Christmas!
Ik ben een groot fan van de kerstdagen. Ik houd van de sfeer, van de muziek, van het eten, van het samenzijn met de familie, enz. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dan ook een beetje heimwee krijg als ik kerstmuziek luister (wat ik inmiddels elke dag doe, wat Sacha natuurlijk ook en-ig vindt). Gelukkig zien we ook hier een beetje terug van kerst! Sommige winkels en cafés zijn versierd met kitscherige kerstspullen, zo af en toe hoor je kerstmuziek uit een van de vele muziekwinkeltjes en de hippe Nepali hebben een We wish you a merry Christmas-ringtone. We zijn naar een pre-christmas diner geweest in ons favoriete westerse café New Orleans: het restaurant is een soort tuin (je zit dus buiten), vuurkorven, live-muziek, kaarsjes, lekker eten (een viergangen diner voor vijf euro en vijftig hele centen) en zelfs cadeautjes. De obers hebben verjaardags- en kerstmutsen op, overal hangen slingers, ballonnen en kerstmannen. De bomen en planten zijn versierd met gekleurde en knipperende lichtjes. En, jawel, er staat ook een kitscherige, nepkerstboom met rode kerstmanknipperlichtjes!
Dat ze hier het kerstfeest niet helemaal begrijpen bleek wel op Jitske’s verjaardag op twee december. We lunchten op een dakterras en hadden slingers opgehangen en verjaardagsmutsen op. De ober reageerde hier vrolijk op met: ‘Happy merry Christmas!’.

Niet alleen een rits of een mouw
Tenslotte nog een update over de documentaire. Ons filmplan ‘Niet alleen een rits of een mouw’ is af! Nu is het afwachten wat onze stagebegeleider er van vindt. Inmiddels zijn we druk bezig met het in elkaar zetten van een draaiboek, wat een lastige taak is in Nepal omdat de omstandigheden hier vrijwel elke dag veranderen.
Daarnaast moeten we nu ook spotten: de opgenomen beelden terugkijken en daarbij alles uittypen wat je ziet en wat er gezegd wordt, zodat je in de montage makkelijk terug kan bladeren om te zien wat waar gezegd wordt. Stom werk, waar geen einde aan lijkt te komen. Maar onder het genot van een warme chocomelk en met het idee dat ik ook in die tijd lastige academische teksten in het koude Nederland had kunnen lezen, is het best wel te doen.
Tenslotte gaat het filmen natuurlijk ook gewoon door.

Nieuwe foto’s zijn te zien op www.flickr.com/photos/dorienpfauth

Ik wil iedereen alvast een fijne kerst wensen: happy merry Christmas!

Eindelijk in Kathmandu! Na alle voorbereidingen ben ik blij dat ik er nu gewoon zit en alles geregeld is. Nouja, alles… De filmvoorbereidingen gaan hier natuurlijk gewoon door! We zijn bezig met het schrijven van een scenario, wat hier veel makkelijker gaat omdat het land en haar cultuur inspirerend is. Morgen hebben we de eerste opnames, waarin Jitske bezig is met de schetsen voor haar nieuwe collectie! De voorbereidingen hebben even stil gelegen omdat ik een week ziek ben geweest (de details bespaar ik jullie), dus vandaar dit keer een wat uitgebreidere blog over de Nepalese cultuur…

De eerste kennismaking met de Nepalese cultuur begint al op de vlucht van de Arabische Emiraten naar Kathmandu. Op het damestoilet bevind ik mij tussen veel vrouwen, met hoofddoeken en burka’s, die minstens een kop kleiner zijn dan ik. Als ik aan de beurt lijk te zijn schiet er een vrouwtje langs mij de wc in. Zal wel nodig moeten, dacht ik. Maar wanneer ik weer aan de beurt ben, krijg ik wederom niet de kans om de wc in te gaan en glipt er een klein oud vrouwtje voor me langs. Inmiddels moet ik toch echt nodig naar de wc en claim ik deze door er duidelijk voor te gaan staan met mijn (voor hier) gigantisch grote lijf Ook het bij de wasbak komen om mijn handen te wassen was niet makkelijk!

Zodra het vliegtuig in Kathmandu de grond raakt, vliegen alle kleine Nepaleze mannetjes overeind en grijpen naar hun bagage. Grote paniek onder de stewardessen, want het is natuurlijk de bedoeling dat je wacht tot het ‘lichtje van de gordel’ uitgaat. Na enkele minuten zijn wij uitgelachen en hebben de stewardessen de boel weer onder controle.
Volgens mij typisch voor een Nepalees; niet kunnen wachten…

Dit zien we namelijk ook weer terug bij het ophalen van onze bagage. Bij welke band je moet staan is volkomen onduidelijk, dus staan we eerst tien minuten bij de verkeerde te wachten. Eenmaal bij de goede bagageband aangekomen, zien we evenveel grote TV dozen als koffers en tassen. Jitske vertelt later dat deze worden aangeschaft door Nepalezen die in het buitenland gaan werken, daar meestal niets of weinig verdienen, dan maar een TV kopen (omdat die daar goedkoper zijn) als statussymbool en vervolgens met verlies (maar mét een flatscreen tv) weer terug te gaan naar Nepal. Alle tassen en dozen worden even aangeraakt door de Nepalezen, van de band afgehaald en weer teruggelegd totdat ze de goede hebben. Ook hier lijkt wachten moeilijk voor ze. Helaas zit onze bagage er niet bij (maar een grote meevaller, de dag erna hebben we onze bagage gelukkig al weer terug!).

Dan de taxirit… De taxi’s hier zijn klein (Sacha zit regelmatig met zijn hoofd tegen het plafond en je kunt je benen nergens kwijt) en vallen bijna uit elkaar. Ik stap in een taxi waarvan een raam mist, voorin naast de chauffeur. De Nepalezen schijnen verkeersregels te hebben, maar ik heb ze nog niet kunnen ontdekken! De A10 is hier niks bij; de taxi’s rijden links, rechts, halen op alle mogelijke manieren in, slalommen tussen het andere verkeer, gooien zich voor andere taxi’s en toeteren veel, heel veel. De frequentie ligt hier naar schatting op één toeter per 10 seconden. Als er file ontstaat, houdt iedereen zo ongeveer de toeter constant ingedrukt. Ik heb alleen niet het idee dat het helpt..

Naast de vele taxi’s wordt de straat gevuld met heel veel motors (omdat een auto vaak te duur is), straathonden, mooi geklede vrouwen, bedelaars, (heilige) koeien, lijm snuivende straatkinderen, restaurantjes (in de zin van een laag tafeltje met kussens onder Tl-buizen), kleine tempels en de vele kleine ‘winkeltjes’ waar je van alles en nog wat kunt kopen. Een land van vele tegenstellingen dus. En het is hier altijd, altijd herrie; geblaf van de vele straathonden, getoeter, muziek en het harde en ranzige gerochel van zowel de mannen als vrouwen!

Aangekomen bij ons eerste guest house, blijkt er geen stroom te zijn. Het is rond een uurtje of acht, maar we moeten aankloppen omdat iedereen al slaapt. Begeleid door een kaars, vinden we onze kamer. De stroom wordt hier trouwens regelmatig uitgezet, rond een uurtje of zes in de avond, omdat dan veel mensen tegelijk stroom gebruiken. Ik typ deze blog dan ook in m’n donkere kamer met de kaarsjes aan omdat er geen stroom is. Het heeft ook wel iets gezelligs, we lopen bijvoorbeeld ’s avonds over markten (waar al het voedsel op kleedjes op straat ligt en je langs geiten en varkenskoppen vol vliegen loopt) die verlicht wordt door kaarsjes

Donderdag zijn we naar een receptie van een zakenman in een vijfsterrenhotel geweest. Een bijzondere ervaring, en weer een hele andere kant van Kathmandu (namelijk de rijke). Wij (Jitske, Philippe, Sacha en ik) waren een bezienswaardigheid, de mensen staarden zonder schaamte naar ons. De muziek gaat harder en harder, de drank vloeit rijkelijk (al zijn Nepalezen na een of twee wijntjes al volledig de weg kwijt) en er wordt gedanst. Ze dansen hier net als in de Bollywood films, geweldig! Ik wilde hier graag foto’s van maken, maar dat is helaas niet gelukt. Zodra ik in de buurt van de dansvloer kwam, werd ik met grof geweld in de dansende menigte getrokken. Dit doen ze allemaal bij elkaar, het is een soort spelletje van elkaar op de dansvloer trekken, doen alsof je niet wilt, om vervolgens toch helemaal los te gaan. Daar stond ik dan, twee koppen groter in het middelpunt van alle dronken Nepalezen. Mijn camera was afgepakt en hiermee werden foto’s van mij gemaakt, het resultaat volgt nog…

De afgelopen week zijn we naar een Nepalees festival geweest, waarvan ze er hier heel veel hebben. We hebben verschillende tempels en stupa’s bezocht (zie foto’s) en geprobeerd een beetje te acclimatiseren. We ontmoetten Jitske’s Nepalese vrienden en bezoeken met hen een typische Nepalese bar. Er wordt ongelooflijk veel bier gedronken, want zodra je glas bijna leeg is moet deze gelijk bijgevuld worden. Gelukkig drink ik geen bier Alles sluit hier om 23u, dus om 23:01u komt de politie binnen lopen om te zeggen dat de bar moet sluiten. De eigenaar vertelt iedereen de bar te verlaten, maar de Nepalezen trekken zich hier niks van aan. Zodra de politie weg is sluiten de deuren, mag er niemand meer naar binnen, maar gaat het feest gewoon door (respect voor de politie kennen ze hier sowieso niet echt). Rond een uurtje of twee komt de politie weer en dan moet de bar toch echt sluiten.

Al met al vind ik de Nepalezen vooral heel grappig en zij mij ook. Ze lachen als ik dans (tja), als ik een gilletje sla in de taxi, als ik onderhandel met de taxichauffeur (want dat hoort de man te doen), als ik een foto van iemand maak en de foto vervolgens aan diegene laat zien en als ik de prijs te hoog vind (ik, westerling, heb toch al het geld van de wereld?!). Ik moet op mijn beurt weer lachen als een taxichauffeur voor elke zin ‘hello brother’ zegt om maar te voorkomen dat ik me aangesproken voel, om het langzame tempo van de obers hier (alles wordt heel voorzichtig en stuk voor stuk neergezet) en natuurlijk om hun enthousiaste, maar vooral onnodig, getoeter.

Maandag zijn we verhuisd naar een appartement dat we huren! We betalen honderd euro per maand, hebben een eigen (mooie!) keuken en een kamer met nieuwe meubels. De badkamer delen we, Het mooiste is het dakterras, waarop je uitkijkt over Kathmandu en je de bergen kunt zien! De eerste dag zijn gelijk uitgenodigd door de huiseigenaar. We moesten koffie drinken; daar zat ik dan met een buik die volledig van slag was, maar afslaan is hier geen optie. Na een tijdje werden er cadeautjes uitgewisseld ‘and now we are friends’. Je begrijpt dat ik op deze manier dus nog heel wat Nepaleze vrienden ga maken! Het gevolg is dat we nu elke dag koffie drinken met onze huiseigenaar, maar het is allemaal goed bedoeld. Hij belt ook nog even om beterschap te wensen… Het voordeel van deze ‘vriendschap’ is wel dat er elke dag aan onze deur wordt geklopt door verschillende mensen om spullen (bijvoorbeeld gas, bestek, watertank, enz.) langs te brengen. Onze vriend legt uit: ‘Nepali people are not in a hurry, but when we are friends we are in a hurry’. En zo geschiedde het dat wij nu als enige van ons gebouw al onze meubels hebben. Foto’s volgen nog!

Dan tenslotte nog: het is hier prachtig weer!! Hehe. Hoe is dat bij jullie?

(Foto’s in het bericht uploaden gaat heeeeel langzaam, jullie kunnen ze bewonderen op http://www.flickr.com/photos/dorienpfauth)

Hyves, Twitter, LinkedIn, Facebook en nu een eigen blog… Nog steeds een computer/internet leek, maar aardig up-to-date dacht ik zo. Wellicht enigzins aangestoken door mijn geliefde broeder (www.ernst-jan.com), ben ik nu dan eindelijk begonnen aan een heuze videoblog. Ik wil op deze blog graag mijn liefde voor film delen, waarbij ik jullie op de hoogte houdt van de mooiste/leukste/beste films of reclames die ik gezien heb, filmpjes die ik gemaakt heb, activiteiten met betrekking tot film en natuurlijk van mijn avonturen in Nepal waar ik de komende drie maanden een documentaire opneem. Enjoy!